O L'ALMANAC DE LA ROQUETIA.
Per dire tot çò de mancar pas dins lo rèire país clapassièr e endacòm mai, una pagina occitana que serà çò que ne faretz.
Nòvas de segur, mas tanben contes de ma grand-la-bòrnia, sornetas de ma tanta Nina de Niana, galejadas e bajocadas, pròsas e poesias, opinion, fòtos o vidèos,...
Acabatz de mandar.
cercle.occitan.max.roqueta@gmail.com

samedi 21 octobre 2017

Una femna, d'aubres e d'òmes

Adieu brave mond (e desencusatz-me se m'engane)

un cafè òc de mancar pas aqueste dimècres 25 d'octòbre,
Calandreta La Garriga, camin de Carabòtas a Ginhac
tre 7 oras dau vèspre.

Una femna, Josiana Ubaud, D'aubres e d'òmes
Arquitectura e marcaires vegetals en Provença e Lengadòc.
Per una lectura culturala e simbolica dels paisatges mediterranèus.
(Edisud - 2017)

o "Diga-me çò que plantas, e te dirai qual siás."

 Per ne saupre mai 
lo site de l'autora / ​ 
http://www.josiane-ubaud.com/index.htm

​Per començar o contunhar de faire conoissença una emission de ràdio Lengadòc, Occitanitude, presentada per Joan Tuffou / 
https://radiolengadoc.com/occitanitude-josiane-ubaud/

CONVIDACION /
Aprofiècharem de la venguda de Josiana per faire l'estrena de l'alèia que portarà d'ara endavant son nom.



Coma de costuma, venètz e portatz, repais partejat tre 7 oras dau vèspre.

mercredi 18 octobre 2017

Balètis de davalada

BALÈTIS À PUÉCHABON OCTOBRE ET NOVEMBRE 2017

A l‘espace culturel de Puéchabon (34150; centre village, entre l’église et le bar « Le Troquet »):
  • vendredi 20 octobre à 20h45 (pas d’atelier de danse): balèti de dintrada avec Biscam pas (duo). Entrée: 6€ (4€ pour les adhérents).
  • samedi 18 novembre à 21h: balèti 1ère partie Les râcleurs de boyaux (violons, danses d’Auvergne, Limousin et Dauphiné) et Biscam pas (duo) en 2ème partie. Atelier à 18h.

dimanche 17 septembre 2017

Andrieu Bernat per un cafè òc

Adieu mond enteleranhats, esperdigalhats o pas, e mai los autres,
Qu'aquò se diga qu'aquò se sapia, ie tornam! 

Per dobrir lo talh:



Lo lac d'Avena e jot la susfàcia, una mina, un vilatjòt o puslèu un masatge, 
la Sufregé nauta e la Sufregé bassa o Maspubas,
de femnas e d'òmes, sos biaisses de viure, costumas e cultura(s) avalidas...

Per lo primièr cafè òc de la sason picarem un cabús,
dins la lenga enaigada de sos papetas, 
escotarem  Andrieu Bernat 
nos contar lo temps d'abans la restanca
a travèrs sos dos libres, lo vilatjòt al fons de l'aiga,
lo camin rascanhut de l'Augustlo paure son papà.

Lo vilatjòt al fons de l'aiga, le hameau au fond de l'eau, Andrieu Bernat, bilingüe occitan francés, 2012,  a co de l'autor.
Lo camin rascanhut de l'August, Auguste ancien prisonnier de guerre,  bilingüe occitan francés, 2016, a co de l'autor.

Ginhac 
 Dimècres 27 de setembre  19h00
Calandreta la Garriga - camin de Carabòtas

Cafè occitan, o,
Talhièr descabestrat de lenga nòstra en libertat,
a l'entorn d'Andrieu Bernat.


Après la guerre un grand-père raconte à ses petits-enfants l’histoire de La Ciffrerie, un hameau situé dans la haute vallée de l’Orb au confluent du ruisseau de Bouisse, sur la commune d’Avène (Hérault, canton de Lunas), et à mi-chemin entre ce village et celui de Ceihes. Tel est l’argument du récit écrit par André Bernat, il renvoie à l’histoire industrielle de la France de la première moitié du XXe siècle (1908-1954), même si ce n’est pas le sujet central du livre. À leur époque, déjà, une mine de plomb avait été découverte par les Romains au lieu-dit « La Rabasse ».

Acheté à la fin du XIXe siècle par la Compagnie Générale des Mines…



Aquel libre es escrit en doas lengas (occitan/francés, cap e cap). Lo títol francés « Auguste, ancien prisonnier de guerre » ditz plan çò que conta. August nasquèt dins una familha de bordièrs avaironeses. A l’atge de 12 ans, en 1914, quitèt l’escòla que quatre de sos fraires èran partits soldats. Obrièr agricòla, se maridèt, e foguèt mobilizat en 1939. Coma 1,8 milion de soldats, foguèt fach presonièr e passèt cinc ans dins un estalag. Trabalhèt dins una usina, puèi dins una bòria e finiguèt jos las bombas dels Aligats a Berlin completament aclapat.


Liberat en 1945, demorèt un vencut de 40, e coma tantes ancians presonièrs, tota sa vida visquèt amb lo pes d’aquelas oras solombrosas. L’autor, Andrieu Bernat es lo filh de l’August.

Coma de costuma, venètz e portatz, repais partejat tre 7 oras dau vèspre.
​Los cafès e balètis descabestrats vos son prepausats per:
 lo Ceucle Occitan Max Roqueta, de Còr d'Erau e d'òc e Biscam pas.

mercé lo sosten e l'ajuda de l'IEO d'Erau, la Calandreta la Garriga de Ginhac, lo departament d'Erau, la comuna de Puòg Abon.


mardi 27 juin 2017

Joan Claudi Forêt au maset!



Per acabar una sason comola, rica, plan rica,
que recebèrem pas aqueste an que de tèstas de gondòlas per nòstres cafès òcs,
una annada que i vegèrem desfilar amb bonaür lo grum gròs, lo blanc dau pòrre, sonque de mond dau bon caire (lo nòstre!),
vos convidam a una serada un pauc especiala, dins lo bòn de la nuòch,
una darrièira serada amassa abans la necita desseparacion dau campòs estivenc,

amb coma sanflorada, 


per lo darrièr Cafè Òc de la sason,

Joan Claudi Forêt au maset!

lo dimècres 28 de junh, ras de Sant Guilhem de Gelòna…
le mercredi 28 juin, à côté de Saint Guilhem le désert...

Dins un luòc encantat, recebrem Cristiana e Joan-Claudi, per charrar en occitan d'una parucion en francés,
de costuma lo mond fan lo contrari, mas reborsièrs nasquèrem, reborsièrs sèm.
E, per un còp, los Sautaròcs s'assetaràn plan suaus còsta los Espelhats, per l'ocasion endimenchats coma d'ametlièrs florits, los Badaires badaràn, los Innocents ensajaràn (es pas ganhat d'a fons...) de retrobar un pauc d'èime, vendràn saique un parelh de Bomians o una veitura de Frocandons, e los Ases bramaràn, brama que bramaràs, dins lo temps que la caravana de la vèrbia e dau saupre de nòstre amic passarà son trin.
E rau! 

Escaisnoms/ Surnoms: Sautaròcs = Saint Guilhem/ Espelhats = Puéchabon/ Innocents = Aniane/ Badaires = Argelliers/ Bomians = Le Pouget/ Frocandons = Lodève/ Ases = Gignac.



Le premier volume de l’ouvrage« Regards sur le patrimoine en Pays Cœur d’Hérault », intitulé« Le long du fleuve Hérault » est un parcours sensible élaboré par Jean-Claude Forêt, écrivain, et Luc Micola, photographe, et librement inspiré de monographies de sites réalisées par la CAPECH (Coordination associative du patrimoine en Pays Cœur d’Hérault).
Ce deuxième numéro de la collection Les carnets du Cœur d’Hérault est disponible, en consultation dans les mairies et bibliothèques du territoire, et à la vente au tarif de 6€ dans plusieurs sites du Pays Cœur d’Hérault.
Un parcours sensible pour découvrir le territoire du Cœur d’Hérault 
Pour comprendre un territoire, on peut s’y prendre de différentes façons : regarder et interpréter le paysage qui défile le long de l’autoroute, en étudier l’histoire multi-séculaire, en apprendre la langue, réaliser une monographie par commune et par site, rencontrer tous les habitants… ou bien, tout simplement, s’imprégner de l’odeur de la garrigue après la pluie. Et pourquoi pas faire tout cela en même temps ! C’est ce que nous invite à réaliser à lui tout seul ce carnet qui se présente comme un « parcours sensible ». Premier d’une série de trois ouvrages, « Autour du fleuve Hérault » part à la découverte d’une première partie du Cœur d’Hérault, territoire languedocien situé à la porte de Montpellier, entre fleuve Hérault, Clermontais et Lodévois-Larzac.

"Je me suis vu confier la rédaction de ce cahier n° 1 ; deux autres devraient suivre dans les deux ans à venir, écrits par d'autres auteurs. Il s'agit d'un itinéraire poétique et didactique "le long du fleuve Hérault" (c'est le titre), jalonné d'une quinzaine de sites patrimoniaux qu'on m'a proposé de présenter : par exemple le Roc de Pampelune à Argelliers ou le dolmen du Pouget, les chapelles, églises ou châteaux d'Aumelas, Aniane, Gignac, Saint-Pargoire, Nébian, Paulhan, Clermont-l'Hérault...

J'aime les travaux de commande et les exercices à contraintes, j'aime aussi (ce qui n'est guère original) les espaces à arpenter, les vieilles pierres chargées d'histoire et couvertes de pariétaires, les recoins secrets de pays qui réservent des bonheurs inespérés. 

Le livre est écrit en français, mais il va sans dire que l'occitan y occupe une place essentielle, car les pierres de chez nous sont les mots sédimentés d'une très vieille langue."


Jean-Claude Forêt

Dins la practica / en pratique:

Au maset i a una chiminièira e una grasilha, doncas manjarem la saucissa de Lina. (Coma animal totemic d'Argelièrs trastejam encara entre lo muscle o la saucissa. De discutir.)
Lo ceucle ofrirà la grasilhada mas seriá plan de nos dire (per retorn de mèl o sonada telefonica) lo nombre que vendretz que crompessèm los quilomètres porcassièrs que caudrà.
Lo mond auràn pas que de portar una intrada o un desèrt e un pauc de vin.
Las vegetarianas pòdon venir de Seta, e las lentilhas de la Maria-Lina seràn las plan vengudas. (lo fricandèu tanben)

Vos esperam a la remisa de Brunan, D4:
Après lo pont dau diable, prene la rota de Sant Guilhem, passar davant la bauma de Clamosa. L'ostau, un magazin ancian vengut sala municipala es au long de la rota, un quilomètre e mièg pus luònh, costat montanha, abans Sant Guilhem.
Pargue per las veituras a costat. Repais partejat tre 7 oras dau vèspre. Possibilitat de picar un cabús dins Erau, un pauc dejós, amb jacozis naturaus

mardi 16 mai 2017

Monica Sarrasin fa son cafet Lemosin

Òu mond lengadocian, gallés, lemosin, senegalés e franchimand.


doas o tres pichòtas informacions de mai:

- es lo 21 de mai, dins lo Viure au País, que passarà lo reportatge sus los fraires Vilanòvas. 
De mancar pas, que, segur,  la Miriam es anada quèrre dins son rebat çò melhor, 
amagant pudicament, coma de costuma, los enchichorlatges a molons de la serada. 
(Li podèm faire fisança, èra saique bandada, mas pas au ponch de pèrdre sa deontologia
e sa plaça de las bonas a FR3)

- Lo mond de Canet an petat un cablàs! ( a son pont. Pom, pom, pom, pom!) Doncas deman, 
per aqueles que vendràn dempuòi la riba drecha au cafet Lemosin de se causir un autre pont.
(De Valarauga a Ate son pas los ponts que mancan)

- Aquò me mena tot naturalament a vos rementar qu'es deman lo cafet Lemosin.
Es deman que metrem la Lemosina au pilòri.


L'amor de luònh a posita!
Auretz  la possibilitat de lo veire lo prèmi Jaufre Rudel de carn, d'òsses e de lenga!
En mai, dempuòi l'autre jorn, t'aguèt un autre prèmi, la Monica, l'arrestam pas pus, 
t'aguèt lo prèmi de la borricha de Mèsa! 

Fa repiàmus sus totas las jòias, es capabla de raubar lo prèmi Padena au paure Joan de La Sala...


Doncas:



Dimècres 17 de mai / 19h

Calandreta La Garriga/ Ginhac

 Cafet lemosin.

Bramaràn los ases qu'aqueste còp, los sarrasins, o puslèu la Sarrasina se'n torna a de bon.

Recebèm per lo cafè descabestrat Monica SARRASIN
conoguda tanben jot lo nom de Monique Sarazy.



La Monica, 'quò's una curiositat,
mas un pauc d'exotisme nos farà de ben.
Licéncia d'occitan a títol postum, pro-tèsi en devenir,
decana de la promocion famosa "Botifarras"
que passèt lo bac a l'Edat Mejana,
autora dins sa lenga mairala,
a una tatà Lison coma nautres avèm una tanta Nina,
e coma la Delpastre, te cavalca lo tractor.


En mai, te parla en manjant la mitat dels mots, amb de de lònga.
(a Niana los Innocents dison pas que las vocalas, 'la fa lo revèrs)

Un pauc antau:

Lo lendeman, quand ‘las torneren partir, sa sòr li disset :  « Escota : tu n’as jamai vist la montanha ni la granda aiga ; nos l’i te vam menar. »
Entau fagueren ‘las. Mas, queraque, ‘la n’avia pas degut reprener sos sangs perque ‘la faguet cas de res. 
Dins la montanha, ‘la barret los uelhs per pas ‘visar l’emprund e ‘la s’assumiguet.
‘Las la meneren a Biarritz. 
Quò rencontret que, ‘queu jorn, l’i aviá quauque ministre que visitava la vila e’na fanfara se metèt de jugar, 
trapatrapatrapat, au moment que ‘las davaleren de l’autò.

Coma lo còp passat per Josiana e los Lhubacs,
quand saupèron que l'aviam convidada, tè,
ie donèron un prèmi. 
Es de mòda, aquò, ara. Mancariá pas que nos arribèsson los autres de Tolosa.

Ten-te Maria qu'anam trotar,
li an balhat lo prèmi de l'Amor de Luònh. :-)
(se aquò vos ditz pas res, n'i a que se'n sovenon d'aquel concèpte fumós
e quauque ren pervèrs,
segur Gildà, quand òm a pas lo bonaür de morir dins los braces de l'aimada,
aquò s'entend.)

lo "Premi Jaufre Rudel" 

Queu premi  es decernat a Monica Sarrasin tan ben per son darrier libre "D'entre tant, quauques uns 
editat en 2016 per "Lo Chamin de Sent Jaume" que per son òbra literària.


samedi 6 mai 2017

Presidenciala darrièira !

Imaginatz un pauc que lo Macron s'enganosigue amb una clòsca d'oliva,
una ponchuda, 
que la Marina tombe dau pont dau Gard, 
es lo tresen que passa 
=> votatz Joan de La Sala!







lundi 1 mai 2017

Resisténcias a Combalhòus


Òu mond, plan lo bonjorn!

Ie tornam, per una tresena annada, saique la dar de las dars, dins lo ròdol clapassièr aqueste còp, 
a Combalhòus ont lo mond an la clòsca coma un uòu!, 
dins una sala de las fèstas que s'ameritarà plan son nom per aquela serada. 
Vos o dise!

 
                                    A COMBALHÒUS ,
 Sala Occitània lo 8 de mai à 18h30





Las RESISTÉNCIAS dau PÒBLE d'ÒC

concèrt espectacle per Nadalenca




Resisténcias conta los eveniments, luchas e revòltas, qu'an marcat Occitània dempuòi 800 ans: 
la resisténcia catara, Bernat Deliciós, los Crocants, los Camisards, 
... la revòlta dels Guses de 1907, la barradura de las minas de la Sala, Montredond, lo Larzac.
 
Direccion musicala : Audrey Zamboni et Sami Naslin
Mesa en scèna : Véronique Valéry
Narracion : Catarina e Domenge Caucat
       Musicaire : Felip Carcassés
       Abilhatges : Sûan Czepczynski
       Lums : Sergio Perera
       Scenari : Enric Theron
       Idèa originala : Clàudia Goinguenet



Resisténcias es un espectacle occitan en occitan, 
de cap a cima, mas promptor e libreton en francés pòrtan solaç al mond que penècan 
o que sabon pas encara la lenga nòstra.

A gràtis...

dimanche 16 avril 2017

Lo canconièr totemic lengadocian

Ginhac 
Dimècres 19 d'abriu  19h00
Calandreta la Garriga - camin de Carabòtas

Cafè occitan, o,
Talhièr descabestrat de lenga nòstra en libertat.


E se perseguiscam lo prètzfach que nos sèm donats? 
De saupre, vos espantar e vos congostar.
Encara e sempre mai, vos embucar de lenga e de cultura nòstras, aquò fins a çò que ne tressusèsse lo mendre dels vòstres trauquilhons...
Un còp de mai ne tombaretz de cuèu, adelits, estabosits, lo cap dins las estelas. 
Fai tirar, vos embarcam, aqueste dimècres, per lo país dels angelets, per ne cantar saique quauqu'unas amb eles.

Que, mai fòrt que lo Ròcafòrt, nos sèm petaçats (mercé Felip) per faire venir per vòstre cafè òc d'abriu, LA còla de sòmi, (en francés: la dream-team)
pas que per vautres, LA tripleta que fa miranda, que fa rapiàmus sus totas las jòias, guierdonats tornarmai en 2017. 
(en fach, tre que l'Acadèmia Carles Cros aprenguèt que los aviam convidats.)

Vos prepausam doncas de passar una serada de las chanudas cotria amb:


Marie-José Fages Lhubac /Josiana Ubaud / Jean-Michel Lhubac

per la presentacion de:


CANÇONIÈR TOTEMIC LENGADOCIAN volum 3

amb d'illustracions de Pèire François
Edicions Trabucaire 2016.

Après le premier volume consacré aux chants de la petite enfance, le deuxième qui accompagne l’enfant dans son entrée dans le monde des adultes, 
ses fêtes et ses rites, voici le troisième volume tourné vers l'étude de la gestuelle, 
de la danse et des sons mettant en lumière les gestes fondateurs qui construisent l'individu dans sa société.



 
Per lo segond còp, l'Acadèmia Carles Cros recompensa lo Cançonièr Totemic Lengadocian de Maria-Josè Fages-Lhubac, Joan-Miquèu Lhubac, Josiana Ubaud. 
 Aprèp lei dos premiers volums guierdonats en 2007, lo volum III obten encara un "Còp de còr" de l'Acadèmia, categoria Jove Public. 
Li foguèt autrejat dissabte 18 de Març, a Marselha, dins l'encastre dau Festenau dei musicas dau monde.

Presentacion dau cançonièr e dau DVD : http://www.josiane-ubaud.com/canta_3.htm

samedi 25 mars 2017

Quand Luceta se'n torna de Diglossia

   De Gàrdias a l'Estanhòl, se parla pas que d'aquò, e los ases de Ginhac braman encara son sadol despertant lo mond, de jorn, de nuòch, de poncha d'auba a solelh colc: "una barca de Borronas a pres pè en riba d'Erau, a Carabòtas.... "

   I a pas a dire lo cafè òc dau 21 de març marquèt a de bon la Roquetia tota. Los Vilanòvas brothers faguèron l'espectacle davant los lumes de VAP e un septentenat de personas que sos uòlhs ie fan, encara uòi, bavarilhas. Presentacion dau libre per l'editor, lo Jaumetàs, Un jour, une nuit e puòi paraula als dos fraires, tè-tu, tè-ieu, occitan-francitan, Joan-Marc-Luceta.

   E la cara dau Danièl de se tresmudar per prene lo morre, la bèba de son egeria; lo tèxt de Joan-Marc venent faire lo rechauchon, lo subrepés, per espintar lo clavèl per una sala occitanofòna que se chala, que s'escacalassa dau rire a ne faire petar la sotaventrièira. Joan-Marc, Danièl, una complicitat mai que scenica, un jòc plan onchat, los rires dels calandrons qu'acompanhavan sos parents nos podián pas enganar: de las bèlas arts!

   Se podèm pas qu'èsser lausenjoses, nautres qu'i èrem, cau tanben saludar lo retorn de Luceta de la diglossia. Non, non, braves innocents de Niana, Diglossia es pas un masatge còsta Borronhan. Aquò vòu dire simpletament que Luceta, mercé lo trabalh de Joan-Marc, parla tornarmai en bona lenga nòstra; aquò vòu dire tanben, bèl temps fa que lo Danièl l'a comprés, e mai se quicha tant que pòt aquel sòt-bogre, qu'es ora d'assumir aquel costat popular que fa de la galejada, dau bon mot, d'una replica finament mesurada, d'una comparason gostosa nòstre èime prigond de lengadocians orientaus. Pro de la vergonha, dau trobar clus cagant e obligatòri per èsser un bon militant. E la revirada es aquí per aquò far, es una clau, una palanca que nos torna la Luceta e son Marcelon dau faidiment.

   Dempuòi Rabelais o l'abat Fabre, los armanacs d'un còp èra, mai que mai lo Setòri, las Campanas de Magalouna o mai pròche de nautres d'unes libres d'un Ives Roqueta o d'un Vernet, dempuòi l'inoblidable Padena, èra mai qu'ora de tornar au pòble nòstre aqueles registres. De ie tornar fin finala son quite rebat.

   Mercé Danièl, mercé Joan-Marc, mercé Jaumet. (e lo poton a la Carmencita, l'egeria vertadièira.)








Fòtos dau Joanòt Burc.