O L'ALMANAC DE LA ROQUETIA.
Per dire tot çò de mancar pas dins lo rèire país clapassièr e endacòm mai, una pagina occitana que serà çò que ne faretz.
Nòvas de segur, mas tanben contes de ma grand-la-bòrnia, sornetas de ma tanta Nina de Niana, galejadas e bajocadas, pròsas e poesias, opinion, fòtos o vidèos,...
Acabatz de mandar.
cercle.occitan.max.roqueta@gmail.com

dimanche 16 avril 2017

Lo canconièr totemic lengadocian

Ginhac 
Dimècres 19 d'abriu  19h00
Calandreta la Garriga - camin de Carabòtas

Cafè occitan, o,
Talhièr descabestrat de lenga nòstra en libertat.


E se perseguiscam lo prètzfach que nos sèm donats? 
De saupre, vos espantar e vos congostar.
Encara e sempre mai, vos embucar de lenga e de cultura nòstras, aquò fins a çò que ne tressusèsse lo mendre dels vòstres trauquilhons...
Un còp de mai ne tombaretz de cuèu, adelits, estabosits, lo cap dins las estelas. 
Fai tirar, vos embarcam, aqueste dimècres, per lo país dels angelets, per ne cantar saique quauqu'unas amb eles.

Que, mai fòrt que lo Ròcafòrt, nos sèm petaçats (mercé Felip) per faire venir per vòstre cafè òc d'abriu, LA còla de sòmi, (en francés: la dream-team)
pas que per vautres, LA tripleta que fa miranda, que fa rapiàmus sus totas las jòias, guierdonats tornarmai en 2017. 
(en fach, tre que l'Acadèmia Carles Cros aprenguèt que los aviam convidats.)

Vos prepausam doncas de passar una serada de las chanudas cotria amb:


Marie-José Fages Lhubac /Josiana Ubaud / Jean-Michel Lhubac

per la presentacion de:


CANÇONIÈR TOTEMIC LENGADOCIAN volum 3

amb d'illustracions de Pèire François
Edicions Trabucaire 2016.

Après le premier volume consacré aux chants de la petite enfance, le deuxième qui accompagne l’enfant dans son entrée dans le monde des adultes, 
ses fêtes et ses rites, voici le troisième volume tourné vers l'étude de la gestuelle, 
de la danse et des sons mettant en lumière les gestes fondateurs qui construisent l'individu dans sa société.



 
Per lo segond còp, l'Acadèmia Carles Cros recompensa lo Cançonièr Totemic Lengadocian de Maria-Josè Fages-Lhubac, Joan-Miquèu Lhubac, Josiana Ubaud. 
 Aprèp lei dos premiers volums guierdonats en 2007, lo volum III obten encara un "Còp de còr" de l'Acadèmia, categoria Jove Public. 
Li foguèt autrejat dissabte 18 de Març, a Marselha, dins l'encastre dau Festenau dei musicas dau monde.

Presentacion dau cançonièr e dau DVD : http://www.josiane-ubaud.com/canta_3.htm

samedi 25 mars 2017

Quand Luceta se'n torna de Diglossia

   De Gàrdias a l'Estanhòl, se parla pas que d'aquò, e los ases de Ginhac braman encara son sadol despertant lo mond, de jorn, de nuòch, de poncha d'auba a solelh colc: "una barca de Borronas a pres pè en riba d'Erau, a Carabòtas.... "

   I a pas a dire lo cafè òc dau 21 de març marquèt a de bon la Roquetia tota. Los Vilanòvas brothers faguèron l'espectacle davant los lumes de VAP e un septentenat de personas que sos uòlhs ie fan, encara uòi, bavarilhas. Presentacion dau libre per l'editor, lo Jaumetàs, Un jour, une nuit e puòi paraula als dos fraires, tè-tu, tè-ieu, occitan-francitan, Joan-Marc-Luceta.

   E la cara dau Danièl de se tresmudar per prene lo morre, la bèba de son egeria; lo tèxt de Joan-Marc venent faire lo rechauchon, lo subrepés, per espintar lo clavèl per una sala occitanofòna que se chala, que s'escacalassa dau rire a ne faire petar la sotaventrièira. Joan-Marc, Danièl, una complicitat mai que scenica, un jòc plan onchat, los rires dels calandrons qu'acompanhavan sos parents nos podián pas enganar: de las bèlas arts!

   Se podèm pas qu'èsser lausenjoses, nautres qu'i èrem, cau tanben saludar lo retorn de Luceta de la diglossia. Non, non, braves innocents de Niana, Diglossia es pas un masatge còsta Borronhan. Aquò vòu dire simpletament que Luceta, mercé lo trabalh de Joan-Marc, parla tornarmai en bona lenga nòstra; aquò vòu dire tanben, bèl temps fa que lo Danièl l'a comprés, e mai se quicha tant que pòt aquel sòt-bogre, qu'es ora d'assumir aquel costat popular que fa de la galejada, dau bon mot, d'una replica finament mesurada, d'una comparason gostosa nòstre èime prigond de lengadocians orientaus. Pro de la vergonha, dau trobar clus cagant e obligatòri per èsser un bon militant. E la revirada es aquí per aquò far, es una clau, una palanca que nos torna la Luceta e son Marcelon dau faidiment.

   Dempuòi Rabelais o l'abat Fabre, los armanacs d'un còp èra, mai que mai lo Setòri, las Campanas de Magalouna o mai pròche de nautres d'unes libres d'un Ives Roqueta o d'un Vernet, dempuòi l'inoblidable Padena, èra mai qu'ora de tornar au pòble nòstre aqueles registres. De ie tornar fin finala son quite rebat.

   Mercé Danièl, mercé Joan-Marc, mercé Jaumet. (e lo poton a la Carmencita, l'egeria vertadièira.)








Fòtos dau Joanòt Burc.

dimanche 12 mars 2017

Omenatge a Luceta


 "Un còp èra un flume grand tan larg que l'imatge dau cèl s'i perdiá dins lo cèl. Veniá de luònh. Cent países i vojavan son aiga..."
 Avètz saique reconogut Max Roqueta e son Flume grand qu'asaiga lo Verd Paradís 1.

Cent paises que se dison Ginhac o Bessan, Sant Guilhem o Sant Joan de Fòs, Ceban e Puòg AbonNiana, Borronhan...  Cent países que se recampan un còp de mai a Carabòta Còr d'Erau a l'entorn de Luceta e de Luseta, (personatge mitic de Danièl e animal totemic, mascòta, dau Joan-Marc aquel pòrta-lum de nòstre pòble. Se l'un fa lum quand l'amor li ven, l'autre lo daissa passar lo lum e los dos fan lo parelh!)

M'avètz plan comprés, 
recebrem los Vilanòvas Brothersper un omenatge, òc-ben un omenatge!
Aquí fau una parentèsi. ( Ausisse ja d'unas lengas de pelhas s'espofinar e desparlar: "Tè, los de l'IEO l'an virada sa canturla, an perdut l'oremus que començan de repapiar coma lo Felibritge. Ve, ara per ara, fan d'omenatges aqueles ensucats... - Saique òi, mas quin omenatge! Una figura, una fortuna, una egeria, una musa, una femna fenestrièira, una femna de plaça qu'avèm totes un jorn o l'autre crosada, la LUCETA. E ne sabe, de coquinasses, que l'an tirada la ficèla e que poiram testimoniar perqué son venguts puòi egiptològs.)



Per copar cort:

Omenatge descabestrat a Luceta!!!
en Occitan, en Francitan, en çò que vos canta,
amb Danièl e Joan-Marc Vilanòva 
en preséncia de son editor.

Dimars* 21 de Març, la prima florís
 a la calandreta de Ginhac /  19h00

*Es pas una error, mas per un còp, qu'un còp fa pas puta, lo cafè òc se tendrà un dimars.

Hommage à Lucette / Omenatge a Luceta de Daniel Villanova. Bilingue. Traduction occitane de Jean-Marc Villanova. Ed. Un jour, une nuit. 2016

 E un, e dos fraires e rau! 


La Lucette dau Danièl
"Hé ! Qu’est-ce que vous voulez, j’ai pas fait des grandes études moi ; je viens pas du
grand monde ! Je suis pas née dorée sur tranche ! Papa était ouvrier agricole et
maman travaillait dans une usine de sardines ; alors vous pensez bien que des
hommages, ils en ont pas reçus beaucoup, dans leurs vies ! Au contraire… au
contraire, qu’il leur a fallu tirer le diable par les cornes, pour nous faire venir, mes
frères et moi. Hé, comme tous les gens pauvres, ils sont partis de rien, et quand ils
sont arrivés, il leur restait plus grand-chose…"

La Luceta dau Joan Marc
"E ! De qué volètz, d’estudis, ne faguèri pas gaire, ieu ; veni pas de la 
«Nauta », coma se ditz. Siái pas nascuda amb la crespina ! Papà èra vinhairon e
mamà trabalhava dins una fabrica de sardas ; alara, pensatz ben que
d’omenatges, ne recebèron pas gaire, dins sa vida ! Al contrari, al bèl contrari,
que lor calguèt tirar lo diable per las banas per nos faire venir, los fraires e ieu.
È, de qué volètz, coma totes los paures, partiguèron de res, e quand arribèron,
lor demorava pas grand causa..."


Voici le Marcel dau Danièl
Alors, on descend du car, tout un groupe, Marcel en tête; on rentre dans la
charcuterie et Marcel il dit à la charcutière :
- Bonjour, Madame ! Je voudrais de ce jambon, là…
Alors, cette femme elle prend le jambon, elle le pose sur la machine et elle lui
demande: « - Combien de tranches, Monsieur ? »
- Oh, allez-y, allez-y, je vous dirai…
Alors cette femme, elle enclenche la machine, et allez… rrr… rrr… rrr... rrr... dix
tranches… vingt tranches… trente tranches… quarante tranches…
Et tout d’un coup Marcel il fait : « - Celle-là!… »
Hou ! Cette femme, elle est restée couille!… J’ai vu le moment qu’elle se tranchait les
doigts! Elle est devenue blême! Blême!… Et pourtant, une charcutière aveyronnaise
blême, c’est rare!… Mais là, je crois que tout son sang lui était tombé aux chevilles!…


E vaquí lo, lo Marcelon dau Joan-Marc:
Alara davalam de l’autobus, una tropelada, lo Marcelon bèl primièr ; dintram
dins la carnsaladariá e Marcelon li ditz, a la carnsaladièra:
- Plan lo bonjorn, Dòna ! Aimariái d’aquel cambajon, d’aquí…
Vaquí aquela femna que te prend lo cambajon, lo te pausa sus lo copalard e li
demanda, al Marcelon : « - E quant de lescas, sénher ? »
- Ò, copatz, copatz, o vos dirai…
Alara, aquela femna t’encranca la maquina, e zo… rrr… rrr… rrr… rrr… dètz lescas…
vint lescas… trenta lescas… quaranta lescas…
E d’un còp, lo Marcelon que li fa : « - Aquela ! »
Oi ! Aquela femna, qu’es demorada colha !... Vegèri lo moment que se trencava los
dets ! Venguèt palla ! Pallinassa !... E pasmens, una carnsaladièira d’Avairon
pallinassa, es rar !... Mas aquí, cresi que la sang tota li èra tombada per las cavilhas !...

dimanche 5 février 2017

Filmet dau cafè òc

Çai jot traparetz lo ligam dau filmet de Vincenç Mardelet qu'immortalizèt lo cafè òc de l'autre ièr amb Felip Martel: "Catarisme, crosada, mite e realitat"

https://www.youtube.com/watch?v=d-kUF58gIZM

dimanche 29 janvier 2017

Catarisme, crosada, mite e realitat

Ginhac, a la Calandreta, cafè occitan amb Felip Martel
Dimècres 1r de Febrièr / Mercredi 1r Février  19h00
"
"Catarisme, crosada, mite e realitat"

Una recèpta de ma Tanta Nina:
Per  montar un bòn alhòli:

- vos cau un Especialista de la còsta plena, e aquí, qual melhor que Felip Martel nos lo podiá montar aquel alhòli que ne parlam? 
- una retira agradiva, plan caufada dins lo plen de l'ivèrn, e la bona aculhença dau mond de la Calandreta que sabon encara çò que "Convivéncia" vòu dire.
- d'amigas, d'amics, vautres, per partejar...
- un peçuc de pebre vengut d'amondaut per saique faire brossar la sauça ?

Revista L'Histoire, N°430, decembre de 2016:
mensuel N°430 daté décembre 2016

Les cathares, comment l'Église a fabriqué des hérétiques

A 7 oras dau vèspre: repais partejat, cadun pòrta quicòm de manjar, de beure, de dire...

samedi 21 janvier 2017

Debuta d'an

Brave mond,
que nos fasètz l'onor de nos seguir, de nos ajudar, de partejar çò que portam, abans que de cabussar cap e tot dins l'an novèl nos deviam, 
per aqueste primièr mèl de l'an, de vos donar quauques nòvas dau còr de la Roquetia. 
L'an passat, aicí meteis, dins lo vòstre ordenador flame nòu o traste acabat bon per las escobilhas, (cagadurs que sètz!), butàvem una crida que disiá 
a quicòm pròche aquò: "la quincanèla se sarra-avèm pas que vautres per la defugir-encartatz vos o nos portaretz de figas a Magalona". 
E demest vosautres, d'unes que i a, que volèm grandmercejar un còp de mai aquí, se levèron per nos portar solaç. 
Capelada bèla, entre autres, a l'amic Suedés, que daissèt a nòstre profièch sos dreches d'autor: quand una cultura ajudèt una autra cultura....
E lo ceucle tirèt camin, ròda que rodaràs, ròda de la bona fortuna. 
Dancèrem amb Biscam-pas (subretot vosautres), beguèrem las paraulas dels Roussèl, Vernet, Miòch, Stenta, Palièr, Alranc o Brun, 
tombèrem tanben un fum de cantinas de bon vin d'aquí mai que mai per la passejada vinhairona en occitan de los de Sant-Adornin, 
caminèrem sus Serrana lo cap dins la Cordilhièira dels Andes dels Patamantas (sèm d'amontdaut) 
e la corala de Sant-Guilhem (sus lo camin de la professionalizacion) donèt sos tres primièrs concèrts vertadièrs davant de mond de carn e d'òsses...
E restontiguèt la lenga nòstre, dins tot son ample, sa beutat, sos diferents registres atanben...
Mercé a totes. 

E, vejatz-nos aquí, verds coma de pòrres (de vinha biòc que Monsanto§Cia non jamai tocaràn),
verds coma lo paradís roquetian que i sèm plantats per vos desirar la bona annada e vos enrebalar, se vòlètz, un pauc mai luònh 
sus nòstra dralha occitana...
Es pas que la debuta!!! 


vendredi 2 décembre 2016

La Marcèla au cafè!

Queu país

Anei vers queu país : desvelha-te !
Anei vers queu país, coma aniriatz ad un amic, li borrar sus l'espatla : desvelha-te !
Quant be d'autres, davant ieu, an dich : desvelha-te ?

'Nava ad aqueu país coma òm vai a sa mair. Coma òm parla a son pair, a la sòr que vos an balhada. Desvelha-te !
La forest flamba, e l'espija pòrta lo fuec d'un champ sus l'autre champ.
Coma òm vai a sos pairs dire qu'es jorn e que lo solelh ràia, ai parlat a queu país dins sa lenga mairala.


Ar vro-mañ
D'ar vro-mañ on bet : dihunit'ta !
D'ar vro-mañ on bet, evel an nen 'ya d'ur mignon, da skeiñ war e skoaz : dihunit'ta !
Pet a dud all, 'raokon, n'euint lâret : dihunit'ta ?
D'ar vro-mañ ez aen evel an nen a ya d'e vamm. 
Evel e vez komzet d'e dad, d'ar c'hoar n'euint roet deac'h. Dihunit'ta !
O flammañ 'mañ ar c'hoajoù, ar spernenn a zegas an tan deus an eil dachenn d'egile.
Evel an nen a ya d'e dud da lâret eo sklaer an deiz ha splann an heol. 
Komzet m'eus d'ar vro-mañ en he yezh vamm.
Delpastre Marcèla, ‘Queu país, Saumes pagans, Messatges, IEO, 1974. 



Marcèla Delpastre - Aquel país

Anère cap a aquel país : desrevelha-te !
Anère cap a aquel país, coma anariatz a un amic, li tustar sus l’espatla : desrevelha-te !
Quant d’autres, d’abans ieu, an dich : desrevelha-te ?

Anave cap a aquel país coma se va cap a sa maire. Coma se parla a son paire, a la sòrre que vos an balhada. Desrevelha-te ! Lo bòsc flamba, e l’espigua pòrta lo fuòc d’un camp sus l’autre camp.
Coma se va cap a sos paires dire que fa jorn e que lo solelh raja, ai parlat a aquel país dins sa lenga mairala.


A flor de peu de las armas, de la Marcèla, de la Miquèla...

Miquèla STENTA, Photographies de Charles CAMBEROQUE, Marcelle Delpastre à fleur de l'âme, Vent Terral, 2016.